kapı.

31 ARALIK 2015'e girdiğim ilk dakikalar.. bir ağlamışım varya, uff..

aylardır yazamadığım, yazmak için yüzlerce kez girip yarım yamalak bıraktığım tüm blog taslaklarıma yenisi eklemeyeceğim bu sefer.. merhaba yeniden faytonum.. bu defa seninle kapı önüne çıktığımız yolculuğumuzu yazacağım..

son aylar bir ayrı duygusallıyım.. gerginim.. Çünkü Ayşe'nin çıktığı tatil artık bitiyor.. çünkü artık nefret ettiğim o Kıbrıs seferimin son zamanlarındayım.. aslında kurtulduğum için sevinçliyim.. ama böyle biraz da... yok tanımlayamayacağım.. ağlayacağım sadece..

öncelikle nevi şahsına münhasır kapımı tanıştırayım;

tam da bu an.

30 Aralık 2015 akşamı..
Evim.. Benim evimm.. ilk evim.. sadece bana ait olan mabetim.. senelerim.. tam 4 senemi doldurduğum minik yuvam.. Sallakoğlu 2'nin en birincisi.. kapı numarası bile en çok 1 olan.. iç yüzü uğurböcüklü beyazım.. nasıl seviyorum seni, uff, iyi bilirsin.. nasıl bağlıyım sana onu da bilirsin.. canım çiçekli balkon cafem..

hadi yeni yıl dedim. hadi dedim bi kapımın dış yüzü de gülsün. zil butonum bile süslüyken kapım nasıl süssüz kalsın dedim. sıvadım kolları 2016 temalı kapı süsü hazırladım saatlerce heyecanlı tatlı. gittim apartman kapısı yeni değiştiğinden oradaki çivilerden aşırdım.. geldim daldım kapıya çat çut. takıverdim 2016 temalıyı.. derken kalakaldım zank diye öyle.. kapı bana ben kapı'ya.. 2016 yazıyor.. 2015 bitiyor.. bu son.. 4 sene..
Allah tutamıyorum kendimi.. bir baktım açıvermişim vanaları sağdan soldan.. baktım susmuyorum, çektim sandalyeyi kapı önüne.. aldım kapımı karşıma.. ulan dedim, senelerdir şu evin konuşmadığım yanı kalmadı diye düşünüyordum da bir sen kalmışsınya be kardeşim dedim.. yok dedi. çok konuştuk, hatta hep tartıştık, ama hiç dertleşmedik dedi. haklıydı.. anahtarımı içeride unutuğumda tekme tokat daldığım oldu kendisine, ya da tam önüne geldiğimde sol kulvardan atağa kalkan sidik torbam eşliğinde anahtarı kendisine takamadığımda da sövdüğüm olmuştu.. ah deli kafam.. affet dedim.. tabi karşısında salya sümük ağlarken dayanamadı, affetti.. sağına bak dedi bana.. çevirdim kafamı 5 basamaklık merdivenime.. geldi dolu dolu bir ağlama daha iyi mi?! tam kaportayı toplayayım derken;
- ne görüyorsun, dedi.
ağzına tüküreyim senin dedim, bastım haykırmalı ağlamayı.. çok koymuştu sol şuracığıma.. neler görmüyordum ki.. 4 sene ulan bu. 4, dört! 4 sene boyunca ne çok çalınmıştı o kapı.. o kapı kimleri ağırlamış kimleri uğurlamıştı.. kimlere sarılmış, kimleri beklemiş, ne konuşmalara ne kahkahalara ne bakışlara şahit olmuştu o kapı.. dostumu da tanımıştı, ama daha çok dost sandığımı da.. aşk bildiğimle de tanışmıştı, kurmaya dahi korktuğum hayallerimi kıranlarla da..
komşu çocukları minik veletlerle de az uğraşmamıştı..
kaç kez somurtuk karşısına geçtim acaba? ya da kaç defa salak salak sırıtırken.. kaç bin kere yolculamıştı acaba beni? uzun ayrı kalacağımız zamanlarda kaç defa birbirimizi Allah'a emanet etmiştik.. (aramızda konuştuğumuz daha özel ayrıntılarımıza girmeyeceğim)
ah benim canım.. biz ne ara seninle 2016'ya geldik.. bu seninle geçireceğim nasıl son 2015 böyle..

...derken;
bi yandan diyorum lan inşallah binaya kimse gelmez ya da gitmez.. düşünsene; bi deli, çekmiş sandalyeyi kapının karşısına kapısıyla konuşuyor, ağlıyor filan.. üstelik bir de giriş katında.. üstelik 45 dakika sürmüş.. üstelik gözler şişmiş, hırkanın kolu sünmüş..
düşünüyorum da, yıl bitiyor son yaklaşıyor diye böyle olmuşsam; günümüz dolduğunda bana ait olacağın o son kez çekip kilitleyeceğim de seni nasıl olacağım ben?!
acaba yarın Mete abi'nin yanına gidip evi bana sar götüreceğim desem ne der?! bu ev benimm, benim herbir şeyim oldu ki.
daha eşya'nın e'sini bile toplamadan bu duygular ne böyle.. ah ulan kapı.. neler yaptın bana böyle..

dipnot:
yazmaya başlamadan; soundtrack olarak spotify'a "kapı" yazdım. (nasıl yaratıcıyım ama)
bi kere bile açıp dinlemediğim Bengü çıktı karşıma.. böyle 90'lar tadında esintiler.. düz mantığım nasıl işlemişse artık sözler cuk diye oturdu, sanki birtanecik kapım bana söylüyor..(gülme be ciddiyim) yahu, göz pınarımı kuruttu imansız. sabah 6:30 oldu, 4 saattir aralıksız dinliyorum. yok mu lan jilet filan getirin bana..

dipnot 2:
utanmasam ergen kızlar gibi sözlerini filan yazıcam şimdi. (gülmesenize ya.)
Bengü abla, bunca sene ayıp etmişim sana. çok özür.


canım kapım.. en bi çok seni seviyorum..
dur arka profilden de çekicem seni;

açma kapıda yalnızlık böylesi haksızlık.. ahahahaksjdsk

( ve özüne geri dönerek bitirir.. )


dilerim 2016  sadece kalbi temiz olanların gönlündeki güzel dilekleri verir.. mutluluk gözyaşları döktürür.. 1 yıl daha eksildik..
Mutlu yıllar..

Tefek derler bizim orda

Asma yaprağı vakti bu aralar. Asma yaprağına bizim oralarda "Tefek" derler. e baktım üzümler büyümeye döndü, kartlaşmadan toplamak lazım deyip aldım kankamı yanıma, tabi önce kankamı tanıştırayım sizinle;
 

 bu fıstığın ismi Berfin. kendisi 8 yaşına girdi. ilk tandığımda 4 yaşının sonlarındaydı. gomşum Songül ablamın beybisi. bi de bunun bir üstü var Berke, o şu sıralar 10 yaşına girdiği için artık benimle gezmiyor, büyüdüya kereta internet cafelerde oyun peşinde. bu yavru ceylanları gördükçe 90lar geliyor gözüme. Berfin benim için çok kıymetli. Berke de öyle. ama Berfin bi ayrı ahah. küçüklüğümün aynısı. fırlamalık, inatlık, o çerçer çene, yaramazlık ve çirozluk tabii ki. :) bi de böyle elime büyüdü gibi bir şey, dayanamıyorum ona. Bu adadan ayrılacağım o gün gelince en çok üzüleceğim 2 şeyden birisi onlardan ayrılmaktan, diğeri de evimden ayrılmak tabii ki. yahu okumayı yazmayı söktükten sonra onunla mektup arkadaşı olduk, nasıl bırakayım bunu ben. uf dur ağlamayacağım. 

neyse , o konulara çok dalmayalım özümüze dönelim. kankamı da aldım, beraber asma toplamaya çıktık. Berfin ilk önce durumu biraz garipse de, anlatınca büyük bir aydınlanma geçirip kahkahalar attı, sonrasında da bulduğu bütün geniş yaprakları ve sardunya yarpaklarını toplayıp getirdi, "baak, bunlar kokuluu dolmalar mis kokacak " nidalarıyla yanıma koştu. işte bu sırada ben aydınlanma yaşayamayıp bastım kahkahayı. olm valla yerim bu çocuğu ya. az biraz yanaklarından yedim de zaten. tabi o kopardığı yaprakları ziyan etmedik, oluşturduğum balkon atölyemde daha sonra etkinlik yaparak değerlendirdik. ona da daha sonra değineceğim. 

Öncelikle topladığımız tefekleri suda güzelce yıkayıp tozlarından arındırıyoruz, sonrasında da kaynar suda renkleri dönünceye kadar 3-4 dakika haşlıyoruz ve hemen soğuk suya alıyoruz. neden soğuk suya koyuyoruz, çünkü mis kokulu yapraklarımızın sıcaklığıyla erimemesi için.

part 2

part 1

 

 ve sonrasında kullanacağımız kadarını ayırıp geri kalanını buzlukta saklayacak isek, suyunu iyice sıkıp buzdolabı poşetine havasını alarak presleyip bağlayıp koyuyoruz. ve başlıyoruz iç hazırlamaya. tarif yazarken ne yazık ki ölçek vereyemeyeceğim, çünkü genelde tahıl işlerinde ölçek işiyle aram hiç iyi değil, hep göz kararı yapmaya alışmış olduğumdan siz de ne kadar saracaksanız ona göre ayarlayın derim. :) 

malzemelerimiz;

1 baş soğan, pirinç, karabiber, pulbiber, nane, azıcık(1çay kaşığı) şeker, tuz, maydanoz

part 3

soğanımızı ince ince kesip kavuruyoruz, içerisine baharatlarımızı azıcık şekerimizi ekleyip hemen yıkanmış pirinçlerimizi ekliyoruz ve birazcık kavuruyoruz. sonrasında üzeri hizasında sıcak suyumuzu koyup kapağımızı kapatıp demlenmeye bırakıyoruz. demlendikten sonra altını kapatıp, ince ince kestiğimiz maydanozları içerisine ekleyip karıştırıp iç'imizi hazır kıvama getiriyoruz. yalnız ben balkonumda maydanoz ve nane yetiştirdiğim için maydanozun içerisine taze nane de ekledim. evet hazırlık aşamamız bu kadarcık, artık geri kalan sizin hünerli parmaklarınızda, sarmaya başlayabilirsiniz. 

sabırla sardığınız dolmaları tencerenize inci gibi dizmeden önce bir şey önereceğim; tenceremizin en alt kısmını 1 sıra tefekle döşeyin. böylece dibini tutma ihtimalini sıfıra indirgeyeceksiniz. dizdikten sonra da dolmalarımızın üstünü kapatıp baskılayacak büyüklükte bir tabak koyup, tabak seviyesine kadar sıcak suyumuzu ekleyip altı kısık ateşte demlenmesini bekliyoruz, ve sonrasında afiyetle yiyoruz. Ben daha taze toplanmış Tefekten yaptığım için ekşisi fazlasıyla vardı ve limon kullanmadım. ama ben ekşiyi çok acayipli süperli seviyorum diyorsanız, zevkinize güvenip kesinlikle ekleyin derim. ekşi iyidir. :))

sevgiler, öperler..

biraz mabet

çok sevgili caney faytonum. bu sefer arayı epey açtığımın farkındayım. en son eylülmüş. diğer blogları da kontrol ettim harbiden eylülmüş. çok olmuş. ara ara düşündüm aslında yazmayı da, hatta birkaç tane de taslaklarım oluşmuş kalmış öyle, arayı açtıkya bi kere nereden başlayıp yazsam bilemediğimden bunlar hep.

şimdi buraya hayat garmaşası uff çok şeyler oldu gibi absürt şeyler yazmayacağımı sen de biliyorsun. sen zaten faytonumsun, hep benimlesin kıps deyip göğnünü alayım bi gıdıdan sıkayım beybim.

heh,

o yüzden direk konuya girip yaptıklarımdan biraz bahsedeyim;

sağlıklı yaşam keçiliğimi kış ayı boyunca oh kıç göbek yay osmanla değiştirdim. osman kankam oldu. beraber yağlı cipsler, sonsuzluk makarnaları ve dürümlerle coşturdum, gittim çutlaklarla partiler yaptım, çıtır kanatlarla halaya durdum. e noldu? hiçbir şey, kilo alamadığı için şanslı olan şu gıcık kızlardanım çünkü. çok güzel oldu çok iyi güzel oldu. ama bahar geldi yaz geldi derken yine döneledik , havalardan faydalanmaya başladık. yürüyüşler koşular is coming anlayacağın.

bahar deyince,

bahar gelirse bu kız ne yapar? bohçasını kurcalar ve tabii ki balkon tarlasını çıkarır :)))

Sallakoğlu 2 yine her bahar gibi, çiçek balkonla doldu. adı da "Çiçekli Balkon Cafe" oldu.
karşınızda mabetim;

Çiçekli Balkon Cafe :)

bu da "Hıdırellez" günümüzden kalanlar;

  

 Hıdırellez için düşüncelerimi instagram postumdan araklayıp buraya yapıştırıyorum;

" Şunu bilmemkaç kere paylaş, bilmemkaç kere tependen çevir 3 kere zıpla dileğin gerçekleşecek işlerine, ha bi de astrofişkoloji işlerine hiiç inanamadım gitti, ama HIDIRELLEZ 'e çocukluğumdan beri inanılmaz bir inanç var. Çünkü çiçek, çünkü mis koku, çünkü bahar, çünkü Hıdır Baba :)) ya gerçekten de muhteşem bir şey değil mi bu? muhteşem tabiyy ki diyeceksiniz burada shshsj. bak aklımı kaçırtabilecek kadar mutluluğumun sebebidir bir çiçekler bir de kuşlar. çünkü hayat kısa. tabi size belki amaan amma genel düşünüyo diyebilirsiniz ama aslında tanıyan çoğunuz bilir ivit odunumdur ivit :)) ama şunları gördükçe ay yareppim bir şeyler oluyor bana. bak konuyu nerelere getirdim; neyse, şey diyecektim. geçen sene hariç her sene çizerim toprağa koyarım çıkartır denize atarım ve inanın o dileklerin 4/5'i olur (küsürlü vereyim de değil be du dalga geçme) yahu yeminlen oluyor. Çünkü benim canım Allahçım'a elçisi mis koku eşliğinde daha hızlı ulaştırıyor o dilekleri.. ateş mateş atlama huyum yok, ama denk gelirsem atlamadan da geçtiğim de yoktur tabi. :)) Ya bi onu bunu geçin de, gidin güzel ülkenin her yerinde kutlanılan güzel bayram gelişini kutlayın. bıkbık siyasi yöne çevirip bulaştırmayın, valla Hıdır hınzırlar. :)) Hıdırellez başlıyor.. bugün ve yarın iyi ki var.. hadi ben kese astım gül dalına, sevgiler, mis kokular.. Ya Allah, Ya Hızır, Ya İlyas.. tüm dileklerimiz kabul olsun.. "

sevgiler, öperler..